Ayan ha, tinagalog ko pa. "Babala, Bawal Basahin Ito".
O ano? Nabasa mo naman di ba? Naintindihan mo din. E bakit hindi mo pa rin sinunod, ha?
Anak nang pitumpu't pitong puting pating na pinagpatung-patong naman oo! Napakasimpleng instruction, hindi mo masunod. Hindi ko nga matiyak kung anong meron sa kukote ng karamihang tao. Bakit kung alin pa ang bawal ay yun pa talaga ang ginagawa? May umepal na sumagot sa'kin, "MASARAP KASI ANG BAWAL". Anak ng tokwa't-baboy naman! Anong masarap dun sa ginawa mo? Para, binawalan ka lang naman basahin. Nasarapan ka na? Ows, isa pa nga. Kumusta naman ang lasa? ... Hay naku, ang sarap mong anuhin. n_n
Natatandaan kong ito ang iginanti kong panabla sa isang titser ko nung hayskul dahil sa kanyang trip sa aming mga estudyents niya ng minsang magpa-surprise test siya. Akchuwali, sinabihan naman niya kaming magrebyu muna bago ang araw na yun, pero nakakagulat pa rin lalo't hindi ko hilig ang magrebyu. Style ko kasi noon ay ilang minuto bago ang mismong eksam saka lang ako magbubuklat ng notebuk ng katabi kong masipag mangopya ng nakasulat sa blakboard na nasa libro din naman. Ok, I'm ready. Mas refresh pa ako sa F5! Mas confident pa ako sa naka-rexona! Feeling ko nga ay yakang-yakang ko ang test. Alam niyo bang nagpaseroks pa talaga si Ser ng testpeypers na gagamitin namin. At syempre siningil kami, piso-per-page dahil powder copy daw. Okeypayn, mag-explain pa daw ba?
Tapos, nagpamudmod na nga ng question-sheets. Basahin daw at intindihing maigi ang nandun sa papel. Mga 20 items lang yung nasa test. Nung tignan ko nga, halos bawat tanong dun ay may iba-ibang paunang panuto. Merong dun write your name, year, and section; encircle the correct answer; underline the correct answer; at iba pa. Pero dahil hilig kong simulang sagutan yung sa pinakahuli, nabasa ko agad sa huling item ang ganito: "Answer only numbers 1, 2, 3, 4, 5, 7, 12, and 20." Tatlumpung minuto lang ang palugit. Pero yung maagang makatapos, pwede ng lumabas. Mabilis ko namang nasagutan at ipinasa ang aking papel. Pero di pa muna ako lumabas agad. Wala naman kasi akong ibang pupuntahan o gagawin pa. Kaya asyuswal, natulog na lang ako sa upuan. Bigla akong nagising ng may sumigaw na "Patrick!" at sabay pumapalakpak pa ng dalawang beses. Ilang segundo lang ang pagitan ng biglang may isa pang sigaw, "Rissa!" Pero tila nag-alangan na siyang pumalakpak dahil nagkatawanan na sa klase at karamihang mata ay nakatingin na rin sa kanila. May ilan pang nagsitayo na at nagpasa na rin ng kanilang papel.
Fastforward. "Times Up! Finish or not finish. Pass your papers." Tapos, binulgar na rin ni Ser ang kanyang kalokohang ginawa. 'Yung mga naunang nagpasa (less than 10 lang kami) ang sinabihang tumama. Ahohohoy!! Yung ibang papel na huling ipinakolekta ay di na halos tsinek. May ganon palang instruksyon sa ibang item na Shout your firstname then clap twice. Saka lang nahimasmasan ang iba kong kaklase sa ipina-test sa'min. Kaya pala may A-L-L-C-A-P-S na nakalagay sa ibabaw nito na "FOLLOW INSTRUCTIONS CAREFULLY". Nagkataon namang dinaya ...este... shinortcut ko agad ang last item #20 na pinaka-importante pala. Kinabukasan, ginantihan namin si Ser at nagsulat ako sa blackboard ng malaking "BAWAL BASAHIN ITO!". Pagpasok niya ay tinanong kami sa klase kung sino daw ang nagsulat nun. Sumagot naman agad ako pero hindi para umamin kundi para magtanong. "Bakit Ser, binasa niyo ba? Bakit di niyo sinunod???" Napuno na lang ng mahinang bungisngisan at hagikgikan ang buong klase. Wala na ring naisagot si Ser, at binura na lang yung nakasulat. Pansin namin nakangiti din naman siya. Kung i-deny man niya na hindi niya naman binasa, pwede kong itanong yung kasunod kong tanong na, "Bakit Ser, may nakasulat ba? Ano bang nakalagay?".
Moral Lesson: Learn how to follow. Estudyent ka man, titser, o kahit sino ka mang pontio pilato ka pa. Pero kung mag-iisip ka talaga, wag kang basta sunod lang ng sunod. Think before you act.
Siguro, isa 'yan sa dahilan kung bakit kahit anopamang karatula at babala ang ilagay sa kalye o saan mang pampublikong pasilidad ay hindi rin lubusang sinusunod ng tao. Kahit pa-gwapuhin mo pa ang disenyo at kulayan pa ng neon pink, nagbi-blink, o kung anopamang kalandian, di pa rin uubra. Hindi naman pwedeng ilusot na sobrang illiterate ang mga kababayan natin. Katunayan, naglipana ang bandalismo sa pader at graffitis na gawa ng kahit amateur gangsta at tambay sa kanto. Kahit manakot ka pang, "Bawal Umihi, Putol Titi. Multa P500". O kahit bantaan mo pa nga ang mismong buhay niya at di lang yung titi niya, ex. "Walang Tawiran, Nakamamatay", waepek pa rin. Hardwired na yata sa karamihan ang maging isnabero at isnabera sa anumang babala. Minsan, kahit naintindihan na nga at nabasa, mas trip pa ring makipag-amazing race sa mga humahagibis na sasakyan sa kalsada ang mga pasaway at tamad mag-overpass o sa talagang tawiran upang masubukan siguro kung sino nga ba ang mas matibay at mas mabilis.
Sa pagalay niyo, talaga nga kayang normal sa tao (hindi lang sa Pilipino) ang katigasan ng ulo at nasasarapan sa bawal o hindi pagsunod? Baka naman, abnormal lang talaga yung mga ipinasusunod na batas? Hindi kaya may kinalaman ang kulay pink na karatula sa phenomenang ito? Matuloy nga kaya ang planong People's Power at magtagumpay na mapatalsik si Madam Pandak? May magbasa nga kaya ng post kong ito at magkomento?
'Yan at ang iba pang mga katanungan ang inyong antabayanan dito lamang sa inyong paboritong istasyon ng tren. Abangan...
Sinsero,
Holy Kamote
